Главная АвторыЖанрыО проекте
 
 

«La tri korpogardistoj en Afriko», JenЕ‘ RejtЕ‘

Найти другие книги автора/авторов: ,

tradukis: LГЎszlГі BalГЎzs

U N U AВ В  Д€ A P I T R O

1

 

Д€e la tablo estis reprezentantoj de kvar diversaj nacioj: usona infanteriano, franca subkaporalo, angla mitralisto kaj rusa viandosalato. La infanferiano, la subkaporalo kaj la mitralisto okupis lokon la sur benko, la viandosalato en plado.

Tempo: la sepa horo posttagmeze.

Okazejo: Afriko, Rakhmar, malproksima, kaŝita garnizono en iu oazo de Saharo, kie vivaĉas kelkaj forgesitaj legianoj kaj kelkaj mizeraj araboj.

Personoj: senpersonaj.

Okazas: nenio.

La plej okulfrapa karakterizaДµo de la oazo Rakhmar, ke Дќi estas malpeje okulfrapa, kaj Дќi estas tute ne karakteriza oazo en Afriko.

En ties mezo troviĝas militistejo, ĉirkaŭbarita per argilbrika muro, kiun oni nomas sen ĉiu bazo, nur pro kutimo „fortikaĵo” laŭ la terminologio.

Vi povas imagi la rezistopovon de la „fortikaĵo”, kiun demostras evento, okazinta antaŭ nelonge, kiam la ebria kaporalo piedbatis la muron pro kolero, kaj oni liveris lin grave vunditan en la hispitalon, ĉar iu krenelo falis sur lian kapon.

Tamen oni nomas tiaĵo „fortikaĵo”. Kaj ĝi havas eĉ numeron. Al tiu fortikaĵo apartenis la numero 72 en la vico de la similaj konstruaĵo de Saharo.

Malantaŭ la rondforma muro estis „stabkomandejo” (etaĝa, malgranda domo el krudaj brikoj) kaj du barakoj por la militistoj. En la barakoj estis soldatoj, en la soldatoj estis apatia letargio pro la dormemiga varmego kaj pro la monotone pasantaj tagoj.

Proksimume kvindek palmoj Д‰irkaЕ­as la fortikaДµon, polvokovritaj, langvoraj, duone mortintaj, altaj arboj, kaj kelkaj melankoliaj simioj vegetas en ties supro. Ili volonte transloДќiДќus al pli abundkreskaj pejzaДќoj, sed ili ne scias, kiel ili trafis Д‰i tien.

Inter la palmoj troviĝas ok-dek kabanaĉoj, faritaj el koto, nomataj duaroj, kun nekonata celo, ĉar la indiĝenaj dom-posedantoj ne eniras ĝin tra la pordo dum jaroj. Sed ili ne formoviĝas de antaŭ la pordo. Kien iri en la varmega oazo? Aŭ kion fari en la interno de la kabano? Esence nek tio estas klara, kion serĉas tiuj araboj antaŭ la kabano, kie ili sidadas, sed oazo servas ne tiun celon, ke ĝi ĉiudetale konformu al ia logiko.

La indiДќenoj do manДќas, trinkas, domas kaj enuas antaЕ­ la kabano.

Kial loДќi en la duaro? EnkaviДќinta marmito, kelkaj rompitaj objektoj, putrinta mato kaj aliaj tiaДµoj troviДќas tie sur la ramita terplanko. Krome kelkaj miloj da muЕќoj: tiujn ne estas bezonete viziti, kaj la kapro, Дќi elvenos mem malsatiДќinte.

La centro de la oazo Rakhmar estas la Grand-Hotelo. Malsimile al la eŭropaj institutoj, havantaj la saman nomon, la Grand-hotelo en Rakhmar estis aĉa, malgranda budo. Ĝia posedanto estis unuokula rabisto, kiu tiutempe laŭ ties ordo kaj maniero plenumis sian dek jaran punon en malliberejo, poste li ekloĝis ĉi tie kiel hotelisto el la frukto de sia diligenta agado.

Karavanoj, vojaДќantaj al Timbuktu, traveturantaj Д‰asgrupoj signifis la grandan enspezon, la du arabaj Дќendarmoj de la oazo kaj la Д‰irkaЕ­ cent persona garnizono la konstantan klientaron.

La Grand-hotelo, kiel Дќia nomo montras, havis la sinjoran iluzion de la monduma vivo en Saharon. Kvankam Д‰iuspecaj fiinsektoj traronДќis la duon/colan muron el lignotabuloj, kaj nek la argilkovraДµo, nek la krudaj benkoj memorigis pri samnomaj, eЕ­ropaj institutoj, tamen Дќi havis radioaparaton, preskaЕ­ en Д‰iu dua semajno alvenis novaj gazetoj, kaj Leila, la araba demono, dancis dancojn.

Tiun programeron faris iom nepopulara la publike konta fakto, ke Leila (la araba demono) jam longe tanspasis sian kvindekan jaron. La aĝo kaj la poŝtranĉilo de nervoza indiĝeno postlasis profundajn sulkojn sur ŝia vizaĝo. Tiel Leila (la araba demono) apenaŭ dancis, kaj rileta la amuzon ŝi restriktis sin al tio, ke ŝi batadis tambursimilan muzikinstrumenton, kovritan per ŝamo. Ankaŭ tion nur ĝis tiam, ĝis kiam la firma decido de la gastoj ne devigis ŝin silenti. Tiam ŝi ekkaŭris en malproksiman angulon, kaj ofendite en sia demona sentemo, ŝi malgaje pipfumis. Vespere ŝi helpis bandaĝi la vunditojn.

Дњenerale legianoj restadis en la Grand-Hotelo, kiuj ludis per Дµetkuboj, trinkis aЕ­ skribis leteron, kelkiuj faris siajn armil- kaj rimenpurigadon Д‰i tie, sed vespere okazis interbatado. Tiu programero ne estis prokrestebla, tiel elpensema legiano, kiu venis Д‰i tien kiel profesia pentristo, faris novan Еќildon, kiun la proprietulo lasis sur la pordo.

Jen tio estis skribita sur Дќi:

 

GRAND-HOTELO

Kvina-hora drinkado de grenbrand

Д€iuvespere

la sinjora publiko interbatadas

Bonegaj piedoj de seДќoj! Fidinda unua helpo!

Senpaga eniro! Duba eliro!

 


Еще несколько книг в жанре «Прочие приключения»